Zwerfkatje in De Gelderlander

Zwerfkatje in De Gelderlander

2016-04-12-marieke-chloe-gelderlander-mensenwensen-tekstfoutjes
Met enige regelmaat is onze oproep voor verhaaltjes en foto’s voor het donateursblad Kattenpaat in de rubriek Mensenwensen geplaatst, evenals onze oproepen voor nieuwe vrijwilligers.

2015-08-08-oproep-rubriek-Mensenwensen-gelderlander-kattenzorg-nijmegen

Eerdere oproep in de rubriek Mensenwensen van De Gelderlander

Omdat Kattenzorg Nijmegen het officiële meldpunt is voor (overlast veroorzaakt door) zwerfkatten, mocht ex-zwerfkatje Chloe o’Brian met haar levensverhaal en haar vrouwtje op de foto het artikel kracht bij zetten. Een speciale foto, met een speciaal verhaal, is op dinsdag 12 april 2016 geplaatst in De Gelderlander. De korte versie van het levensverhaal van deze Chloe o’Brian natuurlijk, de krant staat al zo vol met nieuws!

2012-03-10-chloe-obrian-marieke-van-de-weijer-kattenzorg-nijmegen

Het levensverhaal van Chloe is onthutsend, en zeker de moeite waard om hier te delen.

Levensverhaal van het zwerfkatje Chloe o’Brian

Tot de 10 weken oud heeft Chloe nauwelijks contact gehad met mensen. Haar mama beviel bij mensen in de tuin van een nestje. Dat is omstreeks augustus 2007 geweest. Twee rode zusjes en deze kleine dame met mooie vlekken.

Chloe-en-Soná-marieke-van-de-weijer-kattenzorg-nijmegen

Mama was niet wild. Ze kwam regelmatig bij de mensen aan de deur voor wat eten. De mensen ontdekten pas dat zij een nestje had toen ze ineens met een aantal kittentjes achter zich aan om eten kwam vragen. Op een dag was mama ineens weg (dood? Overreden? Verdwenen?) en kwamen de kittens zich zonder mama melden voor eten. Tja, en wat nu? Deze mensen, die werkelijk NIETS van katten wisten en ook niet wisten wat ze ermee aan moesten, dachten dat het misschien een leuk idee was twee van de kittens aan de ouders te geven. En eentje ervan zouden ze dan zelf houden. Met de beste bedoelingen bedacht, maar de uitvoering liet te wensen over.

In een emmer naar je nieuwe thuis gaan…

Op die kwade dag, kleine Chloe was ongeveer 10 weken oud, werd ze door deze mensen gegrepen en samen met haar zusje Soná in een hoge emmer gezet en in de auto vervoerd naar een vreemde omgeving. De ouders werden erg overvallen door dit cadeau. Ze hadden hier niet op gerekend en ze hadden ook helemaal niets in huis. Geen kattenbakken, geen krabpaal, geen kattengrit, geen eten, helemaal niets. Hier wilden ze toch wel eerst even over praten met hun kinderen. De kittens werden even geparkeerd op het balkon van de bovenste verdieping van het appartementencomplex waar ze “zouden gaan wonen”. Dat was wel veilig, er kon daar niets gebeuren.

Chloe en Soná, zusjes

De grote ontsnapping

Ontsnappen zouden ze, de twee zusjes. Dit pikten ze niet! Ze onderzochten het hele dakterras en vonden een weg naar de voorkant van het gebouw. Daar was het kleine balkon slechts met een schot omheind. Daar konden ze makkelijk onderdoor. Ontsnappen! Dat gingen ze doen!

Kattenzorg-vrijwilliger Marieke stond in de tuin gezellig met mensen te kletsen. Ze hoorde piepende geluidjes. Kittens. Onmiskenbaar. Omstanders verklaarden haar voor gek. Zij hoorden helemaal niets. Marieke vertelt: ik zei dat ik toch even ging kijken waar het geluid vandaan kwam. Ik schrok me wild toen ik twee jonge kittens op een balkon zonder afdoende omheining zag. Op de bovenste verdieping van het appartementencomplex, meer dan 20 meter hoog. Ik belde meteen de Dierenambulance. Een aangesnelde buurman belde de politie. Weer iemand anders stond als een gek aan te bellen bij alle deurbellen van het appartementencomplex. “Er zijn twee kittens in nood die van het balkon dreigen te vallen, waarschuw de bewoner van dat appartement!” Niemand deed open…Zo’n gek die daar staat te bellen, stel je voor wie je binnenhaalt met zo’n raar verhaal, zeg, daar reageerden die mensen echt niet op! Niemand deed open of hielp door aan te bellen bij de mensen op de bovenste verdieping.

De val van meer dan 20 meter naar beneden

Terwijl ik de melding doorgaf aan de Dierenambulance zag ik de kittens over de rand van het balkon leunen. Kijken, leunen, inschatten. Wat is de afstand? Kunnen we hier weg? Chloe leunde en leunde steeds verder. Tot ze haar evenwicht verloor en naar beneden viel. Voor mijn ogen viel Chloe naar beneden. Ze landde met haar kaakje op de stoeprand. Ik schreeuwde van schrik in de telefoon, riep wat er gebeurd was tegen de centralist van de Dierenambulance en een buur snelde naar het katje toe dat daar ergens in de struiken moest liggen. Het rode zusje Soná keek, schatte, bedacht dat zij ook wel kon wat Chloe had gedaan, en sprong zonder verder aarzelen naar beneden. Soná stuiterde op de beukenstruikjes en landde op straat. Ze had zo te zien geen schrammetje en rende hard weg.

Soná had een rood pelsje en ik dacht automatisch dat het een katertje moest zijn. En dat vlekkenmeisje was dan een dametje…scenario’s van een zich snel verspreidende kattenkolonie in onze wijk speelden zich al af voor mijn geestesoog. Dit mocht niet gebeuren. Die kittens mochten hier niet volwassen worden op straat en zich onbeperkt vermeerderen. Dan was het kattenleed niet te overzien. Leed voor hen, en leed voor alle nakomelingen die er zouden komen. Ik MOEST zorgen dat ik ze zou vangen.

Ongewenste vermeerdering van katten, en daardoor overlast voor buurtbewoners

Gevangen!

Ik heb Soná – letterlijk – van straat gegraaid. Ze had zichzelf klem gelopen in een poging onder een schutting door te gaan. Ze krabde me, beet me en spuugde. Doodsbang vocht ze voor haar leven. Later bleek pas dat deze kittens nauwelijks contact hadden gehad met mensen. Behalve mensen zien op afstand en wat brokjes opeten in hun nabijheid, kenden ze geen normale omgang met mensen en al helemaal geen huiselijk leven. Ze leefden in de tuin met hun moedertje. Ze waren niet opgetild, niet aangeraakt, niet gesocialiseerd. Ze wisten niet hoe mensen zich gedroegen, wat een radio of een stofzuiger was, of hoe het voelde om op een bankstel te slapen.

De politie en de Dierenambulance arriveerden al snel. De meisjes zaten inmiddels al veilig opgesloten in een mandje, dankzij de inspanningen van mij en andere buurtbewoners. Ze zijn door de Dierenambulance direct naar de dierenarts gebracht. Soná, het rode kitten, had niets, helemaal niets. Lapjespoesje Chloe had een gebroken gehemelte. De dierenarts sprak van een wonder. Als de kittens een volle blaas hadden gehad, dan waren ze alleen al daardoor bij zo’n val overleden als de blaas knapte. Het gehemelte van Chloe werd gehecht. Wat een vakwerk, zo minuscuul als dat mondje was op die leeftijd.

chloe-marieke-van-de-weijer-kattenzorg-nijmegen
Voor deze jonge kittens was het: trauma op trauma op trauma. Je mama ineens van de aardbodem verdwenen, jezelf moeten redden terwijl je zo klein bent, en ineens word je in je kladden gegrepen en gebeurt dit allemaal…Ook bij de dierenarts was Chloe boos. Heel boos. Zo gedroeg ze zich. Maar eigenlijk was ze natuurlijk gewoon ontzettend bang. Die rare tweebenige wezens, een vreemde omgeving, vreemde geuren, pijn, angst, haar zusje het enige vertrouwde om zich aan vast te klampen…Haar rode zusje (het bleek geen katertje te zijn!) Soná liet zich al een beetje aaien door de dierenarts en de assistentes. Zij was niet zo wild.

Ik kon het niet uit mijn hoofd zetten. Als een film speelde iedere nacht voor ik ging slapen, en in mijn dromen, de val van de twee meisjes zich af voor mijn ogen. Het was zo verschrikkelijk om dit te moeten zien, het liet me niet los. De kittens lieten me ook niet los. Ik wilde ze heel graag een thuis geven.

Ook het derde poesje opgevangen

Inmiddels was na dit alles het contact met de mensen ook gelegd. De mensen bij wie moederpoes in de tuin was bevallen. Ik heb ze uitgebreid uitleg gegeven over wat het hebben van een kat inhoudt. Het derde kittentje, ook met een rood pelsje en twee druppels water Soná, was ook een vrouwtje. Deze mensen hadden al drie kinderen, gingen regelmatig met vakantie en er kwamen toch wel heel wat zaken kijken bij een kitten waar zij niet aan gedacht hadden. Ze besloten het derde kittentje aan mij af te staan. Dit kittentje was het stoerste van alledrie. Zij plofte pontificaal op de bank toen ze in mijn huis kwam en was nergens van onder de indruk. Ik was onder de indruk van haar! Hoe stoer! En wat was het verschil groot met haar angstige zusjes! Drie kittens ineens erbij nemen, en dit stoere karakter bij mijn eigen gevoelige katten, dat was geen slim plan. Dus ik benaderde wat mensen die ik kende en vertrouwde, en een ervan kwam “het derde kitten” dezelfde avond nog halen. De stoere kitten handhaafde zich goed in een gezin met kinderen. De eerste foto van haar bij mij thuis heb ik nog.

rubia-3e-kitten-gevonden-nestje-2007-marieke-van-de-weijer-kattenzorg-nijmegen

Het was oktober 2007 toen Chloe en Soná bij mij waren komen wonen. Omdat ze zo wild waren, verbleven ze in de grootste maat hondenbench. Meerdere keren per dag ging ik erheen met eten en drinken.

chloe-oktober-2007

En meerdere keren per dag moesten de dametjes geloven aan het verplichte knuffeluurtje. Doodeng vonden ze het om te worden opgepakt, maar aan kriebeltjes en aaitjes konden ze geen weerstand bieden. De snormachine ging steeds meteen aan, en na maanden bleven ze dan zomaar vrijwillig bij je liggen en was De Mens niet meer zó eng.

Marieke Soná 2007

Het blijft iets aparts, katjes die niet gesocialiseerd zijn en op jonge leeftijd geen contact met mensen hebben gehad. Als eigenaar voelt het zo bijzonder als je zo’n katje dan mag knuffelen.

2012-Soná-Marieke-van-de-Weijer

Angstkatjes zijn niet gezellig

Ik mag en kan HEEL veel met Chloe, ik mag haar zelfs af en toe even een minuutje optillen om te knuffelen, maar ze is vaak nog op haar hoede. Je weet het tenslotte maar nooit met die mensensoort! Eigenaren van zogenaamde “angstkatjes” (ik noem Chloe altijd mijn ex-zwerfkittentje) herkennen dit wel: de eigenaar ziet een heel andere kant van zulke katjes dan het bezoek. De visite vindt deze katjes “bang” en “niet gezellig”. Nee, meestal zijn ze bang voor het bezoek en zoeken ze een veilige plek op om te schuilen tot die enge vreemde wezens weer verdwenen zijn.

Chloe heeft zich nog goed weten te ontwikkelen vanaf 10 weken en is nieuwsgierig en brutaal. Visite zal ze zeker van een veilig afstandje observeren. Ze heeft zelfs op latere leeftijd vrienden gemaakt met een aantal “vreemde” mensen.

De aandacht van een fotocamera vindt ze leuk en dan gaat ze zich een beetje uitsloven.

Dit is Chloe o' Brian, een van de katten van vrijwilliger Marieke. Zij is buiten geboren en heeft tot 10 weken geen contact met mensen gehad. Ze is opgegroeid tot een ontzettend lief katje.

Voedsel is schaars!

Op 6 augustus 2017 is ze 10 jaar geworden en wat je nog merkt aan haar “moeilijke jeugd” is dat ze de neiging heeft zich te overeten. Als kittens was ze enigszins ondervoed, en dat is gedurende langere tijd in een kritieke periode geweest van haar ontwikkeling. Chloe denkt – nog steeds na al die jaren – dat het eten ineens schaars zal zijn. Soms eet ze zo’n idioot grote hoeveelheid (al dan niet geroofd van haar huisgenoten), dat alles er meteen weer uitkomt, of ze eet veel te snel en ook dan is het overgeven. Ik lig er niet wakker van. Ik weet wat de achtergrond van dit gedrag is en ze is verder kerngezond. Chloe raakt ook erg snel in paniek en een nieuw trauma is bij haar zó aan de orde. Zo heeft ze tijdens het spelen een keer met haar staartje verstrikt gezeten in een draadje. Slechts een paar seconden, ik had het draadje snel los, maar ze raakte verschrikkelijk in paniek, werd helemaal wild…en sindsdien wil ze met niets meer spelen dat zelfs maar een beetje lijkt op een draadje. Dat zijn de dingen waarvan je als eigenaar merkt dat het een kittentje is geweest dat alleen maar in de overlevingsmodus heeft gestaan, zij heeft zich niet op een manier kunnen ontwikkelen waardoor ze weerbaarder en minder angstig zou zijn voor dit soort dingen.

Niets tegen mijn zin doen!

En iets tegen haar zin doen, dat is een héél groot verschil tussen haar en de broertjes van ons gezin. De broertjes waren in huiselijke kring opgegroeid bij een sociale moeder die ook aan mensen gewend was. Als ik hen optil en voor een kattenmandje neerzet, dan lopen ze er gewoon in. Leuk vinden ze het niet, maar dit is allesbehalve een drama.

Met Chloe o’Brian is vervoer wel degelijk een drama. Of het komt door de eerste traumatische vervoer-ervaring, in een emmer in de auto, dat zullen we nooit weten. Maar überhaupt, als je Chloe iets tegen haar zin wil laten doen, dan breekt de hel los. Vechten als een leeuw. Dan schiet ze acuut weer in de overlevingsmodus. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor het toedienen van vlooiendruppels. Dus dan is het zaak zulke “dingen die moeten” creatief aan te pakken als eigenaar! Vlooiendruppels doen we stiekem terwijl ze iets lekkers eet, en dan maar hopen dat ze het nog niet voelt en wegrent voordat de pipet leeg is.

1-dag-project-kattenmandje-dag-1 (5)

En hoe moeizaam de training ook gaat, we zijn in februari begonnen met het her-trainen van het kattenmandje. In de hoop dat we enig resultaat zullen bereiken, zodat een dierenartsbezoek niet weken vantevoren al zorgt voor slapeloze nachten van het vrouwtje. De training gaat moeizaam in die zin, dat Chloe zo slim en gehaaid is. Ze is zoals gezegd ontzettend gefixeerd op eten en daar doe ik mijn voordeel mee, maar ze vindt het niet fijn als het deurtje achter haar bevallige billetjes wordt gesloten! Dus ze zorgt dat er altijd nog een pootje uit het mandje steekt zodat het deurtje niet dicht kan. Daarom gaat het wennen eraan erg langzaam, maar de tips van Praktijk voor Kattengedrag hebben ons heel erg geholpen. We hopen dat ze op deze manier toch iets vertrouwder raakt met het mandje en het huis niet meer afbreekt als ze er weer eens in moet.

Een angstkatje is geen kansloze huisgenoot

Al met al is het nog een heel lang levensverhaal van Chloe geworden. Ik hoop dat u het met plezier gelezen hebt. De moraal van het verhaal is wat mij betreft dat een angstkatje of zwerf-kittentje geen kansloze huisgenoot is! U ziet hoeveel “er nog van te maken is”, zelfs al krijgen ze pas vanaf 10 weken een huiselijk leven.

I love you just the way you are

Wat de buitenwereld vindt van (het gedrag van) mijn katten heeft me nooit iets geïnteresseerd. Een kat is geen statussymbool en ik heb ook geen katten om de visite mee te vermaken. Mijn katten zijn mijn huisgenootjes, van wie ik intens houd en voor wie ik alles doe wat in mijn vermogen ligt om hun leven zo aangenaam mogelijk te maken. Een pijnvrij leven en minimaal eens per jaar naar de dierenarts hoort daar natuurlijk ook bij. En verder mogen mijn katten zichzelf zijn. Gewoon zoals ze zijn. Ook als dat een beetje anders, een beetje overgevoelig, een beetje moeilijk of gewoon heel makkelijk is.

chloe-obrian-jinn-tonick-thomas-marieke-van-de-weijer-kattenzorg-nijmegen